Coraz częściej stosowane, a jednak nie każdemu znane.. Czym są inhibitory korozji, czy zawsze pomogą, co warto o nich wiedzieć? Kiedy warto je stosować? Czy są jakieś ryzyka lub przeciwwskazania wobec inhibitorów korozji?
Inhibitor korozji to substancja chemiczna, która może być jednym z kluczowych elementów ochrony instalacji wodnych, grzewczych oraz przemysłowych przed degradacją materiałów. O jaką degradację chodzi? Oczywiście o korozję oraz odkładanie się kamienia, w perspektywie raczej długoterminowej. W niektórych warunkach instalacje grzewcze są na nie narażone bardziej - w innych nieco mniej, ale w perspektywie lat każda instalacja wodna jest zagrożona wytrącaniem się pewnych substancji z wody, które odkładają się w postaci kamienia lub przyczyniają się do degradacji systemu od środka czy do korozji.
Zadaniem inhibitora korozji jest więc zapobiec temu. Celem jest ograniczenie lub całkowite zahamowanie procesów korozyjnych, które powstają w wyniku kontaktu metalu z wodą, tlenem oraz innymi czynnikami chemicznymi. W praktyce oznacza to wydłużenie żywotności instalacji oraz utrzymanie jej sprawności na wysokim poziomie przez wiele lat. Stosuje się je po to by przedłużyć żywotność i pełną sprawną układu - a także ograniczyć awaryjność poszczególnych elementów systemu. A mogą być to elementy dość ważne (i drogie) - np. pompa ciepła, kocioł kondensacyjny lub nieco mniejsze typu pompa obiegowa, wymiennik płytowy, sprzęgło hydrauliczne czy rozdzielacz.
Korozja jest naturalnym procesem elektrochemicznym, który prowadzi do stopniowego niszczenia elementów metalowych, takich jak rury, wymienniki ciepła, rozdzielacze kotłowe czy kotły. W instalacjach centralnego ogrzewania szczególnie narażone są elementy stalowe oraz aluminiowe. Inhibitor korozji działa poprzez tworzenie ochronnej warstwy na powierzchni metalu, która ogranicza kontakt z czynnikami powodującymi utlenianie. Dzięki temu proces korozji zostaje znacząco spowolniony lub zatrzymany.
Stosowanie inhibitorów korozji jest szczególnie ważne w instalacjach zamkniętych (ciśnieniowych), takich jak systemy centralnego ogrzewania - co może na pierwszy rzut oka nieco dziwić, ponieważ wiele osób uważa układy zamknięte za dużo zdrowsze i mniej podatne na odkładanie kamienia i tworzenie korozji. Z jednej strony tak w istocie jest, niewątpliwie są to systemy mniej narażone na degradację niż układy otwarte.
Należy jednak wziąć pod uwagę także inny aspekt. W takich układach woda krąży przez wiele lat, a jej jakość ma bezpośredni wpływ na stan techniczny całej instalacji. Nawet niewielka ilość tlenu lub zanieczyszczeń może prowadzić do powstawania osadów, rdzy i tzw. magnetytu. Regularne stosowanie inhibitorów pozwala ograniczyć te zjawiska i utrzymać instalację w czystości.
Szczególnie korzystne może być stosowanie inhibitorów korozji w układach podłogówki, ponieważ ona ze względu na stosowanie rur o stosunkowo niskich przekrojach jest szczególnie ważna w kontekście drożności. Ewentualnie istnieje możliwość stosowania filtrów magnetytu (tj. separatorów zanieczyszczeń) - one wyłapują zdegradowane elementy układu, ale jest to działanie nie wykluczające stosowania inhibitorów korozji, a raczej świetnie uzupełniające.
Kiedy zastosować inhibitor korozji? Najlepiej już na etapie pierwszego napełniania instalacji. Dodanie odpowiedniego preparatu do świeżej instalacji zabezpiecza ją od samego początku i minimalizuje ryzyko powstawania ognisk korozji. Warto również stosować inhibitor po każdej ingerencji w system, takiej jak wymiana elementów, spuszczenie wody czy modernizacja instalacji. W takich sytuacjach do układu dostaje się powietrze, które przyspiesza procesy korozyjne.
Inhibitor korozji powinien być dobrany odpowiednio do rodzaju instalacji oraz materiałów, z których jest wykonana. Inne preparaty stosuje się w instalacjach stalowych, lub w takich, gdzie występują liczne stalowe elementy (np. rozdzielacze INOX) - zaś inne w układach mieszanych (np. stal + aluminium), a jeszcze inne w systemach z tworzyw sztucznych. Ważne jest także dopasowanie środka do rodzaju czynnika grzewczego – czy jest to czysta woda, czy np. roztwór glikolu stosowany w instalacjach narażonych na zamarzanie, np. w glikolowych obiegach pomp ciepła.
Preparat najczęściej wprowadza się bezpośrednio do instalacji poprzez zawór spustowy, odpowietrznik lub specjalny dozownik. Bardzo często funkcję dodawania inhibitorów korozji lub innych substancji ochronnych do układów, czyli tzw. funkcję płukania układu - posiadają filtry magnetyczne.
Kluczowe jest zachowanie odpowiedniego stężenia zgodnie z zaleceniami producenta. Zbyt mała ilość środka może być nieskuteczna, natomiast nadmiar nie przynosi dodatkowych korzyści i może wpływać na parametry pracy instalacji, tj. ograniczyć okresowo lub na dłużej oddawanie ciepła przez grzejniki lub podłogówkę, czego byśmy sobie nie życzyli. Po dodaniu inhibitora warto uruchomić obieg, aby równomiernie rozprowadzić preparat w całym systemie.
Regularna kontrola stanu instalacji oraz jakości wody to kolejny ważny aspekt. W niektórych przypadkach zaleca się okresowe sprawdzanie stężenia inhibitora i jego ewentualne uzupełnianie. Dotyczy to szczególnie instalacji starszych lub intensywnie eksploatowanych. Dzięki temu można uniknąć kosztownych awarii, takich jak rozszczelnienia, spadek wydajności czy uszkodzenia pomp i wymienników.
Inhibitor korozji to niedrogi, ale niezwykle skuteczny sposób na ochronę instalacji grzewczych i wodnych. Jego stosowanie znacząco wydłuża żywotność systemu, poprawia efektywność pracy i ogranicza ryzyko awarii. Warto traktować go nie jako opcję, ale jako standardowy element każdej nowoczesnej instalacji.
Sprawdź również:
Jak działa uzdatnianie wody promieniami UV? Jak działają lampy UV do wody?
Czy dezynfekcja wody w ogóle jest potrzebna i dlaczego za pomocą UV?
Historia dezynfekcji wody promieniami UV - nowość czy stary wynalazek?
Warto stosować lampy UV do basenu? Dezynfekcja wody basenowej UV?
Dobór rozdzielacza do podłogówki - czym się kierować?
Jak dobrać wymiennik ciepła do kotła gazowego?
Zostaw komentarz