W poniższym artykule odniesiemy się do problemu enterokoków - czyli rodzaju bakterii kałowych w wodzie. Co zrobić gdy się pojawią? Jak zareagować? Jak je zwalczyć oraz czy są bezpieczne dla naszej rodziny i naszego zdrowia?
Co do zasady enterokoki kałowe żyją w układzie pokarmowym człowieka (a także u części zwięrząt), toteż nie jest to coś obcego i rzadko spotykanego, jeśli mowa o florze bakteryjnej z jaką mamy styczność. Z tego powodu - wszędzie, gdzie żyje człowiek mogą przenikać również do wód gruntowych, a także do ujęć wody - z których korzystamy. Zarówno do ujęć publicznych (sieci wodociągowe) jak i własnych studni głębinowych.
Do do zasady w przypadku wody z wodociągów publicznych problem enterokoków kałowych pojawia się rzadziej, ponieważ przepisy nakładają obowiązek badania i uzdatniania wody, przed dostarczaniem jej ludziom. W przypadku studni prywatnych - sami musimy zadbać o badania wody i ewentualnie reagować.
Skażenie wody enterokokami kałowymi, to obok bakterii E-Coli - bardzo częste zjawisko, a w obu wypadkach spożywanie takiej wody jest dość ryzykowne i niebezpieczne dla zdrowia.
Niestety tak, enterokoki w wodzie mogą być groźne, szczególnie dla osób wrażliwych, dzieci, osób starszych oraz kobiet w ciąży. Największe zagrożenie niesie oczywiście spożycie wody zawierającej szczepy bakterii kałowych, ale generalnie prawo dotyczące jakości wody w całej Europie zabrania dostarczania takiej wody do użytku ludzi.
Główne powikłania po spożyciu wody zawierającej enterokoki kałowe to:
Kiedy badania pokazują, że w wodzie występują enterokoki, z reguły stosuje się natychmiastowe działania dezynfekujące. Zignorowanie problemu może prowadzić do zatruć pokarmowych, zapalenia układu moczowego czy innych infekcji. Najbardziej narażone są dzieci, osoby starsze i osoby z osłabionym układem odpornościowym.
To bardzo ważne pytanie i należy do niego podejść bez emocji, nawet jeśli właśnie dowiedzieliśmy się, że w naszej wodzie żyją enterokoki i obawiamy się o zdrowie naszych dzieci.
W bezpośredni sposób enterokoki nie są zagrożeniem śmiertelnym, nie trzeba tego demonizować. Na pewno w bezpośrednim następstwie napicie się skażonej wody nie prowadzi do zgonu.
Natomiast w pośrednim ujęciu - enterokoki powodują bardzo poważne zatrucia pokarmowe, które u słabszej odporności osób - mogą prowadzić nawet do odwodnienia. To już jest zagrożenie dla życia, toteż w przypadkach skrajnych zatruć - jeśli takowe zaobserwujemy - bezwzględnie należy udać się do lekarza.
W gruncie rzeczy bakterie kałowe w wodzie nie są zauważalne, należy wykonać badania - z którymi nie warto czekać, jeśli korzystamy z własnego prywatnego ujęcia wody. Skażenia w zasadadzie nie widać, nie daje ono także zapachu, chyba, że w skrajnych formach. Za objawy enterokoków można więc uznać - w zasadzie dopiero pierwsze zatrucia w rodzinie, czyli objawy wyszczególnione powyżej - infekcje układu moczowego, zatrucia pokarmowe z biegunkami i wymiotami - oraz ogólne obiżenie odporności i podatność na infekcje i stany zapalne u domowników.
Te same - lub bardzo podobne objawy - mogą wskazywać także na obeność bakterii E-Coli w wodzie, ale to w gruncie rzeczy niewiele zmienia od strony praktycznej. Także zwalczanie problemu E-Coli i enterokoków w wodzie jest podobne, o czym później.
To bardzo częste pytanie - jakie są dopuszczalne normy dla bakterii kałowych w wodzie. Niestety dopuszczalną normą jest 0 (zero). W wynikach badań nie ma podziału na małą zawartość czy dużą zawartość enterokoków czy E-Coli w wodzie - ich sama obecność jest już alarumująca.
Dlaczego? Ponieważ są to organizmy żywe, ruchliwe i bardzo łatwo namnażające się. Jeśli bytują w źródle wody, to pewnie jedno badanie może wykazać mniejszą ich obecność - ale inna próbka wody wykazałaby już większą. Można powtórzyć badanie aby się przekonać. W tej sytuacji nie sensu analizować czy stężenie jest duże czy małe - wzorcem lub normą jest brak stwierdzonej obecności bakterii kałowych w wodzie. To samo odnosi się także do E-Coli. Jeśli wykazano ich obecność - trzeba działać.
Podobnie jak w przypadku wody skażonej E-Coli - woda skażona enterokokami może być niebezpieczna również w przypadku używania jej do mycia się, jednak nie jest to ryzyko wysokie - i raczej dotyczy ono głównie osób o wrażliwej skórze lub osób o odniżonej odporności. Może dochodzić do zaczerwienień lub podrażnień skóry, szczególnie u dzieci lub osób starszych - jednak nie niesie to za sobą bardzo dużego zagrożenia.
Z całą pewnością - należy pamiętać, że główne ryzyko poważnego zakażenia enterokokami to spożycie skażonej wody.
Jak najbardziej można gotować używając wody z ujęcia skażonego enterokokami, ponieważ bakterie kałowe z zasaday nie są w stanie wytrzymać temperatury wrzącej wody. W takich sytuacjach należy jednak pamiętać, że gotowanie ma tutaj nie tylko na celu przygotowanie potraw, ale również odkażenie wody, toteż dobrze aby wodę przegotować porządnie, nieco dłużej niż zwykle.
Niestety jest również zła wiadomość odnośnie gotowania na wodzie zawierającej eneterokoki. Mianowicie część bakterii kałowych w toku ewolucji wykształciła silne przerwalniki i - zwłaszcza niektóre szczepy - wykazują częściową odporność na gotowanie. Co do zasady jednak gotowanie usuwa enterokoki z wody i czyni ją zdatną do spożycia.
Jest kilka metod usuwania enterokoków z wody, czyli jej odkażania i uzdatniania do spożycia - jedne są mniej, drugie bardziej praktyczne. Różnią się także skutecznością.
Najskuteczniejszy jest montaż lampy UV, czyli sterylizatora emitującego światło ultrafioletowe - niszczące bakterie, grzyby czy wirusy. Jest to medota najskuteczniejsza i także dość praktyczna. Jest to w zasadzie rodzaj filtra biologicznego - tuba stalowa podłączona pod przepływ wody, gdzieś w okolicy wejścia wody do domu, w której żarzy się ultrafioletowy żarnik, w częstotliwości UVC. Skuteczność wynosi do 99,99 % - pod warunkiem doboru odpowiedniej dawki UV, czyli odpowiednio silnej lampy. Dawka UV powinna wynosić minium 400J/m2 w stosunku do naszego przepływu wody.
Chlorowanie wody jest skuteczne, ale niestety wpływa negatywnie na smak i zapach wody. Dodatkowo czynność chlorowania należy powtarzać regularnie. Wymaga też starannego dozowania.
Generalnie chlorowanie wykorzystuje się raczej do studni, radziej także do płukania instalacji, np. podchlorynem wapnia. Coraz częściej uznaje się je jednak za przestarzałą metodę, którą powinno się stosować raczej awaryjnie. W niektórych rozległych instalacjach, dużych domostwach z własną studnia - stosuje się chlorowe płukanie instalacji wraz z montażem lampy UV - która potem już załatwia sprawę. W większości przypadków nie jest jednak potrzebne równoległe przechlorowanie systemu.
To jest jakieś rozwiązanie, polega na oddzieleniu cząstek wody od zanieczyszczeń - poprzez stosowanie pewnego rodzaju membrany. Ma ona zatrzymywać bakterie, wirusy i skażenia typu mikrobiologicznego, dodatkowo - takżę metale ciężkie.
Zaletą jest stosunkowa przystępność cenowa i uniwersalność, choć skuteczność w zwalczaniu bakterii kałowych jest niższa niż w przypadku lamp UV. Świetnie natomiast sprawdzają się te 2 urządzenia razem.
BLOG:
Jak działa uzdatnianie wody promieniami UV? Jak działają lampy UV do wody?
Czy dezynfekcja wody w ogóle jest potrzebna i dlaczego za pomocą UV?
Historia dezynfekcji wody promieniami UV - nowość czy stary wynalazek?
Warto stosować lampy UV do basenu? Dezynfekcja wody basenowej UV?
Lampa UV do wody w domu jednorodzinnym. Jak dobrać filtr UV do wody? Co trzeba wiedzieć?
Woda ze studni głębinowej. Potencjalne problemy i kwestia badań wody
Zostaw komentarz